O blogue de 4ºesoA

Déixovos un enlace ao blogue de 4ºA http://carallocorou.blogspot.com/ e a súa imaxe

tirarrollas

“Prims” antes de durmir.

“Prim”, Celia estame a falar, a luz do skype está acesa, interrompe o diálogo de Nicole e máis Edward. Deteño o vídeo? Bah, mellor non, sei de memoria o guión.
Vaia, salta outra conversa, ignóroa, estou cansa, teño sono e estánseme a pechas as pálpebras.
All you need is love, bonita canción, pero estame a romper a cabeza.
Stop, deteño a película e leo, bocexo.
Vou pechar a ventá do vídeo. Teño agora o buscador de You Tube diantes, decídome e escribo Mark Knoplfer– Wild Theme, e claro, confudo as letras e o buscador corríxeme; “Mark Knopfler – Wild Theme”, pincho no primeiro link.
Tarareo, tarareo, Tarareo durante un longo tempo.
Pouco a pouco, todo vai quedando a escuras

A ladroa de fotos antigas

Orballada na escuridade

Non houbo un só día a partir de entón non que non quedase uns minutos oíndo o ruído das pinguiñas de choiva golpear a fiestra nos fríos días de inverno.
Porque, agora, era inevitable relacionala con outra cosa que non fosen recordos.
Recordos que viaxaban pola miña mente a toda velocidade e que se repetían a cada instante e sempre durante os soños máis profundos e inquedantes.
As rúas inocentes eran golpeadas con forza pola orballada, todo estaba sumerxido na escuridade, toda a cidade e todo ó meu redor, mesmo eu.
Extendo os brazos cara onde ti estabas pero non te atopo, inténtote agarrar e pecho o puño en van. Onde estás? Desapareciches, e eu, tola de medo palpo as paredes con inseguridade, tremendo a cada instante de frío, pero aínda máis de soidade.
Ao final podo divisar luz e corro desesperadamente na súa dirección, cun nó na gorxa e o corazón dando tumbos.
ás veces, que digo, moitas veces, soño que ao chegar ti estabas alí e agarraba a túa chaqueta tirando dela cara a min, apretándote tan forte que che facía daño.
Pero ti e más eu sabemos que non foi así, non?

A ladroa de fotos antigas

Maruxa Mallo

O mércores, 25 de novembro, os alumnos de 4ºESOB fostes á exposición de pintura surrealista de Maruxa Mallo (1902-1995) coa profesora de Plástica.Da pintora di o poeta Federico García Lorca:"...os seus cadros son os que vin pintados con máis imaxinación, emoción e sensualidade" e o tamén poeta Rafael Alberti:" Ti que baixas ás cloacas onde as flores mais flores son xa uns tristes esgarros sen soños e morres polos sumidoiros que desembocan en verbenas desertas para resucitar no gume dunha pedra trabada por un fungo arrincado, dime por que as chuvias apodrecen as follas e as madeiras. Aclárame esta dúbida que teño sobre as paisaxes. Espértame."
Ben,e a vós que ideas vos suxiren? Rexistrádeas non comentarios.

Monólogo pasado por auga

Por que eu? , por que teño que baixar a miña cadela ás oito da mañá, un domingo, e chovendo coma se fose o segundo diluvio universal? ben, quizais estou a esaxerar un pouquiño, pero é que non é xusto. Por que demo ten que ser tan, pero tan cedo?
Suponse que un domingo é o día no que podes durmir ata que che dá a fame, entón levántaste. Non espertas entre lambetóns do can e frases da nai dicíndoche “rapaza, levanta dunha ves” ou “veña, que eu non podo sacala que teño que limpar a cociña”, xa claro, a cociña....
Pero é así, e agora estou aquí, en medio da chuvia, cun paraugas e cun can que parece o monstro do barro brincando por alí e por alá.
Un domingo normal...


:.:Raniña:.

tirarrollas UN

O último berro

Deron as doce no meu reloxo mentres baixaba precipitadamente as escaleiras da Praza da Quintana. Rodeábame a escuridade tinxida cunha néboa que calaba nos meus brazos espidos. Frío, brétema e un repentino arrepío nas miñas meixelas. Maldecín ter levado tacóns cando o meu sempre inestable nocello dobrou facéndome perder o equilibrio. Antes de caer unhas firmes e quentes mans agarráronme con forza evitando, coma sempre, a miña caída. Erguín a cabeza e batín cos seus ollos escuros mirándome coa comprensión e a tenrura acostumadas. Desfíxose da súa chaqueta e pasouma polos ombreiros. Toda a culpa a tiña el, empeñárase en ir a aquela manifestación en Santiago, pero non quería que os seus amigos me coñecesen. Á fin Martiño dera con el entre a multitude de galeguistas e pancartas de Eu AMO galego. Soamente por el aturei as olladas escrutadoras e de desaprobación dos rapaces que precederan a Martiño". Cavilei mentres as bágoas de frustración percorrían a miña cara contemplando a lúgubre paisaxe da autoestrada de volta a Vigo. Os Herdeiros da Crus saían a todo volume dos altofalantes. El comezou a falar lembrándome o que xa sabía, eses nove anos que nos separaban comezaban a facer acto de presenza e iso non llo podía rebater. Unha frase mal pronunciada foi a causante de todo:...iso non che preocupaba cando te metías na miña cama...O último que recordo foron berros, berros que tentaban saír máis alto ca o "Iscalle lura". Berros nos que emitiamos cousas que non sentiamos en realidade, mentres el conducía a 130qm pola autoestrada. E un último berro: a miña voz repetindo o seu nome de anxo e rogándolle que mirase para adiante.

Carlotti